Aynalar Odasında “Kendi” Olabilme Cesareti

Belki siz de benim gibi bazen kalabalıkların içine karıştığınızda o garip hisse kapılıyorsunuzdur: Herkes neden bu kadar birbirine benziyor? Nereye baksam sanki devasa bir aynalı odadaymışız gibi. Aynı bakışlar, aynı ezberlenmiş cümleler, aynı “aman beğenileyim” kaygısıyla yontulmuş o standart profiller… Şunun farkında olmalısın. Emsâli çok olandan medet umma. Zaman, kıymetli olanla kıymetli görüneni karıştıranların imtihanıdır.

Kalabalıklar, her şeye bir benzer bulmayı marifet bildi. Kişiliği karakter sanıyor, sureti şahsiyet zannediyor artık.

Birileri tarafından beğenilmek için şekil alan, ötekine benzeyerek kabul gören, kendine dair neyi muhafaza ettiğini zannetmektedir? Sevilmek için eğilen, zamanla kendini doğrultamaz olur.

Halbuki insanı insan yapan, ne kadar beğenildiği değil, nerede dimdik durabildiğidir. Herkesin bir yedeği var bu çağda. Herkesin bir muadili… Ama hakkıyla insan olanın yok. Hakkıyla düşünenin, hakkıyla hissedenin…

Sen ‘beni sevsinler’ diye kendini azaltırsan, gün gelir bir bakarsın, seni zaten seven kalmamış, çünkü ortada ‘sen’ kalmamış.

Asıl mesele, var olmak değil, varlığını değerli kılabilmektir. Değerli bir hayat, karakterle olur, omurgayla olur, özden taviz vermemekle olur.

Kendine dön. Kalabalıklarda değil, hakikatte değer var. Muadili olan her şey, kıymet itibariyle zayıftır. Fıtratına sadık olan ise daima tek başına da olsa asildir.