Yolculuk Çok Kısa…

Hayat, sandığımızdan daha kısa bir yolculuk.

İnsan bunu en çok bir uğurlama anında anlıyor. Bir valizin kapanış sesinde, bir kapının aralanışında, bir aracın uzaklaşırken bıraktığı o boşlukta… O an fark ediyoruz ki aslında hiçbir şey kalıcı değil; ne çocukluğun sesi, ne gençliğin heyecanı, ne de vedaların sızısı.

Yolculuk çok kısa.

Daha dün elimizden tutan bir küçük el, bugün kendi yoluna doğru kararlılıkla yürüyebiliyor. Zaman dediğimiz şey, fark etmeden omuzlarımızdan akıp gidiyor. Bir bakıyoruz ki yıllar geçmiş, mevsimler değişmiş, roller değişmiş. Ama içimizde değişmeyen tek şey sevgi oluyor.

Mesafeler kilometrelerle ölçülmüyor artık. Aynı şehirde olup uzak düşenler var; binlerce kilometre ötede olup kalpte yanı başında duranlar var. Çünkü asıl yakınlık, fiziki değil; kalbi bir yakınlıktır.

Hayatın kendisi bir istasyon gibi. Kimileri hayatımıza biner, kimileri iner. Bazıları kısa bir durakta kalır, bazıları uzun bir yol boyunca yanımızda yürür. Ama hiçbir tren sonsuza kadar beklemez. İşte bu yüzden kırgınlıkları büyütmeye, sevgiyi ertelemeye, söylenmesi gereken sözleri saklamaya değmez.

Yolculuk çok kısa.

Bunu anlamak için büyük kayıplar yaşamaya gerek yok. Bir aynaya bakmak, takvim yapraklarının inceldiğini görmek bile yeterli. İnsan en çok da “keşke” kelimesinin ağırlığını taşıyamadığında anlıyor hayatın kıymetini.

Belki de mesele varmak değildir.
Belki de mesele, birlikte yürüyebilmektir.

Yan yana yürüyebildiğimiz her an bir nimettir. Sarılabildiğimiz her an bir hediyedir. Çünkü gün gelir, o anlar sadece hatıra olur.

Hayat uzun planlar yapacak kadar geniş, ama sevgiyi erteleyecek kadar uzun değil.

Yolculuk çok kısa.
Ve biz, o kısacık yolculukta birbirimize iyi gelmekle sorumluyuz.
Nesibe Tükel