Nöbetçi Eczaneler
Şu, olduğun gibi görünmek meselesini biraz yanlış anlıyoruz sanki. Herkese aynı tonda, aynı perdeden seslenmeyi bir dürüstlük nişanı sanıyoruz. Oysa gerçek dürüstlük, kelimeleri muhatabın kalbine ve zihnine ulaşacak şekilde bir teraziye koyabilmektir. Eğer anlattıkların karşındakinin duvarına çarpıp sana geri dönüyorsa, orada bir iletişimden bahsedemeyiz. O sadece gürültüdür.
“İnsanlara akıl seviyelerine, kabiliyetlerine göre hitap edin” öğüdü aslında hepimize tutulmuş bir ayna. Bu, karşındakini küçümsemek ya da ona yukarıdan bakmak demek değil. Tam aksine, muhatabına duyduğun o derin saygının en somut göstergesi. Düşünsenize, bir çocuğa kuantum fiziği anlatamazsınız; ya da yüreği yanan birine felsefi teorilerle teselli veremezsiniz. Eğer bunu yapıyorsanız, derdiniz gerçekten bir şey anlatmak değil, sadece kendi bilginizi yarıştırmak veya egonuzu tatmin etmektir.
İletişimin de bir bedeli var. Boşa harcanan her kelime, aslında kaybedilmiş bir gönül veya kaçırılmış bir anlaşılma fırsatı. Karşındakinin halini gözetmeden kurulan her cümle, havada asılı kalan bir sesten ibaret. Birinin akıl seviyesine göre konuşmak, onun dünyasına misafir olmak, onun kavramlarıyla köprüler kurmaktır. Potansiyelini görüp ona göre hitap etmek ise, o kişinin içindeki kapıyı açacak doğru anahtarı bulmaktır.
Şu soruyu kendimize sormakta fayda var. Biz konuşurken gerçekten anlaşılmayı mı hedefliyoruz, yoksa sadece kendi sesimizin yankısını mı duymak istiyoruz?
Eğer muhatabının frekansını yakalayamıyorsan, radyo bozuk değildir, muhtemelen sen yanlış kanaldasın. Kelimeler birer ok gibidir, hedefi vurmayan her ok sadece israftır. Kiminle konuşursan konuş, önce onun nerede durduğunu anlamaya çalış, sonra kendi kelimelerini o toprağa göre ek.
Çünkü hakikat, ancak karşındakinin taşıyabileceği kadar verildiğinde bir değer ifade eder.
YORUMLAR