Cave of Forgotten Dreams

Artık bir şeyi izlediğimizi söylemek zor. Netflix’te, sonraki bölüm’e uzanan refleks, Instagram’da hiç durmadan aşağı kaydırmak… Başparmağımızın hızı, sabrımızın önüne geçti.Görüntüler akıyor, biz bakıyoruz ama durmuyoruz.İşte Werner Herzog, tam bu noktada tutuyor ve bir saniye dur, seni eğlendirmeyeceğim diyor. Bu bir cesaret değil.

Bu, bugünün dünyasına atılmış en saf, en pürüzlü inat.Geçen gün bu filmi izlerken şunu fark ettim. Adam bizi zerre umursamıyor.

Bir yönetmenin seyirciye hizmet etmemesi, bak burada bunu demek istedim, diye gözümüze parmak sokmaması ne büyük lüksmüş, unutmuşuz. Herzog’un kamerası bazen öyle bir duruyor ki, ‘Eee, bir şey olmayacak mı?’ diyorsun.

Hayır, olmayacak.Sadece bakacaksın. Anlamaya çalışmak bizim kuşağın hastalığı, oysa sadece bakmaya dayanmanı istiyor.Mesele 30 bin yıllık mağara duvarları da değil aslında. Oraya o avuç içini basan adamla, bugün o görüntüyü kaydeden Herzog arasında hiçbir fark yok. İkisi de aynı dürtüyle hareket ediyor.”Ben buradaydım.” Bu kadar. 

Ne bir sanat felsefesi, ne bir yücelik arayışı.. Sadece bir var olma kanıtı. Ama Herzog’un en sevdiğim, o muzip ve sert tarafı finalde çıkıyor ortaya.O albino timsahlar. Tam her şey çok spiritüel, çok mistik bir yere bağlanacakken, adam kamerayı mağaradan çıkarıp timsahlara çeviriyor. Ne alaka? Diyorsun.

Ama şunu da unutmamak lazım, sanat sizi yüceltmeyebilir, sadece ne kadar deli, ne kadar tuhaf olduğunuzun bir belgesi olarak kalabilir. Arada hiçbir garanti yok. Bu film ‘her şeyi anladım’ duygusunu söküp alıyor. 

Ama akşam yatağa yattığında o mağaranın karanlığıyla o bembeyaz timsahlar zihninde çarpışıyorsa, Herzog hedefi vurmuştur. 

Ha, eğer yemeğini yerken arkadan bir şeyler dönsün diye açıp, ne izlediğini bile hatırlamayanlardansan; orası çok kalabalık, oturacak yer bulamayabilirsin, dikkat et…